Pomoc społeczna

Świadczenia pomocy społecznej udzielane są na wniosek:

– osoby zainteresowanej,

– jej przedstawiciela ustawowego,

– innej osoby, za zgodą osoby zainteresowanej,

– pomoc społeczna może być także udzielana z urzędu (art. 102 ustawy o pomocy społecznej).

Podstawą przyznania świadczeń z pomocy społecznej jest wywiad środowiskowy przeprowadzony przez pracownika socjalnego w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o konieczności jego przeprowadzenia. W sprawach niecierpiących zwłoki, wymagających pilnej interwencji pracownika socjalnego wywiad przeprowadza się w terminie dwóch dni od dnia uzyskania informacji o potrzebie przyznania świadczenia.

Wywiad przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu.

Komu przysługuje pomoc

Prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobom posiadającym obywatelstwo polskie, zamieszkującym i przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz cudzoziemcom, zamieszkującym i przebywającym na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz cudzoziemcom, zamieszkującym i przebywającym na tym terytorium, posiadającym zezwolenie na pobyt stały lub status uchodźcy, nadany w Rzeczypospolitej Polskiej oraz obywatelom państw członkowskich Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którzy uzyskali zezwolenie na pobyt.

Pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu:

– ubóstwa,

– sieroctwa,

– bezdomności,

– bezrobocia,

– niepełnosprawności,

– długotrwałej lub ciężkiej choroby,

– przemocy w rodzinie,

– potrzeby ochrony ofiar handlu ludźmi,

– potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności,

– bezradności w sprawach opiekuńczo – wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub    wielodzietnych,

– brak umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej całodobowe placówki opiekuńczo – wychowawcze,

– trudności w integracji cudzoziemców, którzy uzyskali w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą,

– trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego,

– alkoholizmu lub narkomanii,

– zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej,

– klęski żywiołowej lub ekologicznej.

Prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobom i rodzinom w przypadku występowania jednej z powyższych okoliczności, a których dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej (należy zaznaczyć, że samo ubóstwo nie jest podstawą do przyznania świadczeń);

– osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł, zwanej „kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej”,

– osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 351 zł, zwanej „kryterium dochodowym na osobę w rodzinie”

– rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej „kryterium dochodowym rodziny”.

Za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, pomniejszoną o:

– miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych,

– składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz społeczne,

– kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

Do dochodu nie wlicza się:

– jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego,

– zasiłku celowego,

– pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty,

– wartości świadczenia w naturze.